Njeriu i kohës sonë jeton mes krahasimeve të pafundme. Çdo ditë sheh dikë që ka më shumë, duket më mirë ose ka arritur më larg. Dalëngadalë fillon ta masë vlerën e vet me atë që shohin sytë e njerëzve.
Prandaj nuk janë të paktë ata që ndihen të pamjaftueshëm, megjithëse kanë arritur shumë. Të pasigurt, megjithëse nuk u mungojnë mundësitë. Të vetmuar, megjithëse janë të rrethuar nga njerëz.
Kriza e kohës sonë nuk është vetëm krizë e jetesës.
Është krizë e kuptimit.
Zemra nuk jeton vetëm me rehati.
As me informacion.
As me konsum.
Ajo kërkon drejtim.
Kërkon një qëllim për të cilin të jetojë.